De muzikale reis van Les Négresses Vertes

Les Négresses Vertes is een meesterlijke akoestische Franse band die eind jaren ´80 en begin jaren ´90 hun hoogtijdagen kende. Met de albums Mlah en Famille Nombreuse en een reeks van opwindende live concerten verwierf het multiculturele gezelschap faam in de alternatieve muziek scene. Tijd voor een terugblik op de muzikale reis van Les Négresses Vertes.

Les Negresses Vertes
Les Negresses Vertes

Les Négresses Vertes maakt feestelijke muziek met flamencogitaren, weemoedige accordeon klanken en smeuïge blazers die met aanstekelijke zwier worden gebracht. Frontman Helno zingt de teksten vol overgave. De veelzijdigheid van hun muziek valt op met nummers waarop je kunt walsen op tango ritmes, je in kunt haken op de deunen van de Parijse hoempa en zwelgen in de meeslependheid van melodieuze Arabische rai klanken. Les Négresses Vertes kiest zijn eigen weg zonder zich iets aan te trekken van de tradities van de Anglo Saksische en Amerikaanse popmuziek.

Les Négresses Vertes vormde zich in 1987 in Rue de l’Ourc, één van de armste arrondissementen in Parijs, dat multicultureel is en rijk aan verschillende muzikale tradities.

De band is ontstaan uit een groep vrienden waarvan sommige nog een instrument moesten leren bespelen.

Les Négresses Vertes betekent de groene negerinnen. Deze groepsnaam is afkomstig van mensen die de band zag in het Franse Camargue. Het publiek stoorde zich aan de muziek van de band en aan de bandleden waarvan er een paar groene haren hadden. Het publiek schold de bandleden uit voor groene negerinnen. De band gebruikt deze geuzennaam om aan te tonen dat ze de buik vol hadden van het gezeur over verschillende huidskleuren en van het verschil tussen mannen en vrouwen.

De bandleden houden van de jaren ´30 en ´40 stijl toen het genre le java in de bars van Parijs klonken. Het bonte gezelschap dragen nostalgische zigeunerkleding en koesteren een imago van voorbije tijden.

De band besteed veel aandacht aan de teksten, die net zo belangrijk zijn als de muziek. Elke song is verhaal geïnspireerd op wat de bandleden meemaakten, al dan niet van bestaande of verzonnen karakters. De stijl die geinspireerd is op het Franse chanson. Drank speelt een belangrijke rol in de tekst van het nummer Il.  Il boit pour oublier qu’ il vit / Il dort pour oublier qu’il boit / Un bien triste sort.

Eind jaren ´80 kwam er uit Frankrijk een heel nieuw geluid aangewaaid. Het was de periode waarin jonge multiculturele bands met een punk attitude muziek uit alle hoeken van de wereld mixten. Les Négresses Vertes was zo’n flamboyante, alternatieve band die populair werd in Frankrijk en in het buitenland. Samen met Mano Negra en Les Satellites werd Les Négresses Vertes het boegbeeld van La Nouvelle Vague muziekstroming.

Daar waar Les Négresses Vertes een Franse band was met louter akoestische instrumenten, was Mano Negra breder georiënteerd. Meer rock ´n roll met elektrische gitaren en ze zingen in het Frans, Engels en Spaans. Mano Negra was een ruigere band en Les Négresses Vertes was muzikaler.

Als een tropische wervelwind walsten Les Négresses Vertes en Mano Negra vanaf 1989 een paar jaar lang over de Europese podia. Ze gaven legendarische concerten in het Nederlandse en Belgische clubcircuit.

Het in 1989 uitgebrachte debuutalbum Mlah slaat in als een bom zowel in Frankrijk en in Europa. De feestelijke zomerplaat kan rekenen op positieve kritieken van pers en publiek. Met nummers als Zobi La Mouche, C’est Pas La Mer a Boire. L’Homme des Marais, Voila L’Ete en de chanson Il brengt de band de mensen aan het dansen.

Het in 1991 uitgebrachte Famille Nombreuse is net als het debuut een feestelijke zomerplaat en bevat dansbare nummers als Sous le Soleil de Bodega en het titelnummer Famille Nombreuse. De twee sterke platen en de energieke en bruisende live optredens bevestigen de naam van de band in Frankrijk en ver daarbuiten.

De band kreeg een harde klap te verduren toen de mythische zanger en frontman Helno (beter bekend als Helno Rota de Lourcqua) in 1993 op slechts 29-jarige leeftijd overleed aan een overdosis heroïne. Met zijn doorleefde stem, opvallende bakkebaarden, kuif, oorbellen en nonchalante zigeunerstijl was Helno het stralende middelpunt van de band. Een rebelse en charismatische dichter die op het podium helemaal losging. Helno was zowel het buitenbeentje als de ster van de band, maar werd gegrepen door drugs- en alcoholverslaving.

Na Helno‘s dood verlieten verschillende leden Les Négresses Vertes en nam de band een nieuwe muzikale richting. In 1993 werd een remixalbum uitgebracht van oudere nummers met bijdragen van onder meer Massive Attack en Fatboy Slim. Voortbordurend op het remixalbum verschenen op de latere album Zig-Zague van Les Négresses Vertes ook invloeden uit dub en ambient. De magie lijkt uitgewerkt en de band raakt in de vergetelheid.

De band bestaat nog steeds en treed af en toe ook op. Met tijdloze nummers als Zobi La Mouche, Voila L’Ete en Sous le Soleil de Bodega bliven ze een zomers en feestelijk gevoel oproepen.

Videoclip Les Negresses Vertes Zobi La Mouche

De muzikale reis van Les Négresses Vertes is een blog van @ Pieterjan Brands april 2024

The musical journey of Les Négresses Vertes

Les Négresses Vertes is a masterful acoustic French band that experienced its heyday in the late 1980s and early 1990s. With the albums Mlah and Famille Nombreuse and a series of exciting live concerts, the multicultural company gained fame in the alternative music scene. Time for a look back at the musical journey of Les Négresses Vertes.

Les Négresses Vertes makes festive music with flamenco guitars, wistful accordion sounds and unctuous horns delivered with infectious panache. Frontman Helno sings the lyrics with abandon. The versatility of their music stands out with songs on which you can waltz to tango rhythms, hook into the tunes of Parisian hoempa and revel in the compellingness of melodic Arabian rai sounds. Les Négresses Vertes chooses its path without taking anything from the traditions of Anglo-Saxon and American pop music.

Les Négresses Vertes was formed in 1987 in Rue de l’Ourc, one of the poorest arrondissements in Paris, which is multicultural and rich in different musical traditions.

The band grew out of a group of friends, some of whom had yet to learn to play an instrument.

Les Négresses Vertes means the green negroes. This group´s name came from people who saw the band in the French Camargue. The public was bothered by the band’s music and by the band members, some of whom had green hair. The audience scolded the band members for green niggers. This epithet was used to show that they were fed up with whining about different skin colors and the difference between men and women.

The band members loved the 1930s and 1940s style when the genre le java resounded in the bars of Paris. The motley crew wears nostalgic gypsy clothes and cherishes an image of times gone by.

The band pays great attention to the lyrics, which are as important as the music. Each song is a story inspired by what the band members experienced, whether from existing or invented characters or not. The style was inspired by the French chanson. Booze plays an important role in the lyrics of the song Il.  Il boit pour oublier qu’ il vit / Il dort pour oublier qu’il boit / Un bien triste sort.

A whole new sound arrived from France in the late 1980s. It was the period when young multicultural bands with a punk attitude mixed music from all corners of the world. Les Négresses Vertes was one such flamboyant, alternative band that became popular in France and abroad. Along with Mano Negra and Les Satellites, Les Négresses Vertes became the figurehead of the La Nouvelle Vague music movement.

Whereas Les Négresses Vertes was a French band with purely acoustic instruments, Mano Negra was more broadly oriented. More rock ´n roll with electric guitars and they sang in French, English and Spanish. Mano Negra was a rougher band and Les Négresses Vertes was more musical.

Like a tropical whirlwind, Les Négresses Vertes and Mano Negra waltzed across European stages for several years from 1989. They gave legendary concerts on the Dutch and Belgian club circuit.

The debut album Mlah, released in 1989, hit like a bomb both in France and in Europe. The festive summer album received positive reviews from the press and the public alike. With songs such as Zobi La Mouche, C’est Pas La Mer a Boire. L’Homme des Marais, Voila L’Ete and the chanson Il, the band gets people dancing.

Released in 1991, Famille Nombreuse, like the debut, is a festive summer record and features danceable songs like Sous le Soleil de Bodega and the title track Famille Nombreuse. The two well-received records and the energetic and vibrant live performances confirm the band’s name in France and far beyond.

After Helno‘s death, several members left Les Négresses Vertes and the band took a new musical direction. In 1993, a remix album of older songs was released with contributions from Massive Attack and Fatboy Slim, among others. Building on the remix album, influences from dub and ambient also appeared on Les Négresses Vertes’ later album Zig-Zague. The magic seems to have worn off and the band fell into oblivion.

The band still exists and occasionally performs. With timeless songs like Zobi La Mouche, Voila L’Ete and Sous le Soleil de Bodega, they continue to evoke a summery and festive feeling.

The musical journey of Les Négresses Vertes is a blog by @ Pieterjan Brands April 2024

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *